Наша газета - "Перамога"!



Байкі старога Антонія

Эх-хе-хе... Даражэнькія мае, як жа хутка бяжыць час. Здаецца, яшчэ зусім нядаўна быў малады і вабны, заляцаўся да дзяўчат. А цяпер яны завуць мяне не інакш, як дзядуля. Ране так па-заліхвацку станцаваць польку, а цяпер нават цяжка ісці. Адна радасць засталася ў жыцці: пакурыць вось гэтую люльку. Атрымаў я яе ў спадчыну ад дзеда Антонія, няхай і на тым свеце яму добра жывецца. У яго гонар назвалі і мяне. Добры быў чалавек, мой дзед Антоній, любілі і паважалі яго ў вёсцы. Умеў працаваць, быў майстрам на ўсе рукі. Бывала, нават з навакольных вёсак прыходзілі да яго з просьбай зрабіць гліняны посуд, выразаць з дрэва цацкі, розныя свісцёлкі для дзяцей.



Такая прафесія - Радзіму абараняць

Служэнне сваёй Айчыне, прысвячэнне свайго жыцця прафесійнай абароне Радзімы ва ўсе часы было ганаровым выбарам сапраўдных грамадзян сваёй краіны.

У апошнія гады сістэма ваеннай адукацыі ў Беларусі значна ўдасканалілася.

На дадзены момант падрыхтоўка ваенных кадраў ажыццяўляецца не толькі ў Ваеннай акадэміі Рэспублікі Беларусь, але і на сямі ваенных факультэтах грамадзянскіх установаў адукацыі, у Акадэміі МУС РБ і ў Камандна-інжынерным інстытуце МНС РБ, а таксама ў 22 ваенна-навучальных установах Расійскай Федэрацыі і Казахстана. Дадзеныя навучальныя ўстановы дазваляюць атрымаць спецыяльнасці, якія аднолькава запатрабаваныя як у ваеннай сферы, так і пасля заканчэння ваеннай службы.



Актывістка, спартсменка, выдатніца і проста прыгажуня!

...Гэта не афарызм са знакамітага фільма "Каўказская палонніца". Гэта ўсё пра вучаніцу 9 класа гімназіі №1 г. Дзятлава Вікторыю Якубоўскую. У лацінскай мове Вікторыя — значыць "перамога". У дачыненні да Вікі імя і яго значэнне цалкам супадаюць. Дэвіз яе жыцця: "Заўсёды ісці наперад, пераадольваючы ўсе цяжкасці, і галоўнае - з добрым настроем".

Ці часта сёння вы сустрэнеце людзей, якія крочаць па жыцці з цёплай усмешкай на вуснах, радуюцца кожнай праяве гэтага жыцця? Такая Вікторыя. Для некага яна проста дзяўчынка з Дзятлава, для іншых — шчыры і добры сябра, а для настаўнікаў — актыўная і таленавітая вучаніца, асабліва для настаўнікаў англійскай мовы.



Пакаленне NEXT выбірае...

"О, часы, о, норавы" — у гэтым антычным афарызме адлюстравана адна з галоўнейшых заканамернасцяў жыцця: няма нічога пастаяннага, усё змяняецца. Змяняемся і мы, людзі. А як адбываецца гэты рух (па спіралі або ў якойсьці іншай геаметрычнай прагрэсіі) — гэта ўжо іншае пытанне. А цяпер давайце паразважаем пра норавы сённяшніх дзяцей і падлеткаў, успомнім сваё юнацтва і дзяцінства.



Пользуйтесь правами потребителей

В розничную торговлю возвращают обычно товар некачественный или некомплектный. Случаются случаи, когда покупателя порой не удовлетворяют размер, форма, габариты, фасон, цвет или его комплектация. Согласно ст. 28 Закона о защите прав потребителей, у покупателя есть право обменять такой товар, но при выполнении определенных условий. В течение 14 дней с момента продажи непищевого товара потребитель вправе возвратить его обратно при надлежащем качестве или обменять на аналогичный - только других размеров, фасона, цвета, проведя в случае необходимости перерасчет с продавцом.



Наш доктар

Снежаньскі дзень вельмі кароткі. Ледзь стрэлкі гадзінніка пахіляцца на пасляабедзенны час, як за акном непрыкметна насоўваецца няпрошаная цемра. Не любіць гэтую пару года Барыс Сямёнавіч — невясёлая яна. У палоне ў зімы яркае сонца, пяшчотныя промні якога не толькі грэюць, але і бадзёраць душу. А так яна больш напоўнена смуткам, а жыццё, нібы суцэльны паток думак, што трывожаць, непакояць. У доктара так: перажыванні за здароўе людзей — знаёмых і незнаёмых, пажылых і маладых. Яго за грошы не купіш. Шукаюць паратунку ў медыцыны, якой і прысвяціў сваё жыццё мой аднакласнік Барыс Шмыгін.



Не толькі паэты - гонар Зачэпічаў

Далёкі ўжо 1967 год. У адзін з кабінетаў Новага замка ў Гродне, дзе размяшчаўся абкам партыі, прыйшоў тады новы работнік. Гэта быў чалавек, лічы, юнацкага ўзросту, яму не было і трыццаці. Так у юбілейным па кастрычніцкім каляндары годзе адказнае крэсла ў сельгасаддзеле абкама заняў сын з сялянскай сям'і Аляксей Яновіч. Ураджэнец дзятлаўскай вёскі Зачэпічы, ён перад гэтым станоўча паказаў сябе на пасадзе старшага, затым галоўнага агранома Гродзенскага аблсельдзяржпраўлення.

Мне выпала пазнаёміцца з А. Яновічам, калі ён як намеснік загадчыка сельгасаддзела курыраваў прадпрыемствы аграпрамысловага комплексу Гродзеншчыны.



І зноў аб "Тяни-Толкай": "Нам любыя дорагі дарогі..."

Свой першы юны (дзесяцігадовы) юбілей удзельнікі гурта "Тяни-Толкай", як сапраўды народныя выканаўцы, сустракаюць "на колах" -гастрольным турам па гарадах які не мінуў і дзятлаўскую зямлю. 3 удзельнікамі гурта "Тяни-Толкай” - Паўлам Клышэўскім, Паўлам Тараймовічам, Андрэем Зайцам і Кірылам Клішэвічам гутарыла карэспандэнт "Перамогі”.

— Сёння гурт “Тяни-Толкай” лічыцца самым гастралюючым з беларускіх папулярных музычных калектываў. I сапраўды, з турыстычнай перадачай “Компас” і падчас неаднаразовых канцэртных тураў вы скалясілі ўздоўж і ўпоперак усю Беларусь, ды яшчэ блізкае і не вельмі замежжа. Ці адрозніваецца публіка "там" і "тут", на сваёй зямлі? Як вам у нас на Дзятлаўшчыне?



3 фізікай — на "ты"

Знаёмцеся: яе завуць Карына Кардаш. Яна вучаніца 7 "А" класа Наваельнянскай сярэдняй школы, прызёр абласной алімпіяды па фізіцы.

Карына вучыцца ў нашай школе з першага класа. Вучыцца з задавальненнем і радасцю, штогод адкрывае для сябе ўсё новыя інтарэсы.

Карына — прыгожая і сціплая дзяўчынка, заўсёды з усмешкай вітае дарослых, сяброў. А сябраваць Карына ўмее: вакол яе заўсёды шмат людзей. Дзяўчынка лічыць: дружба — самае важнае, што ёсць у чалавека, таму імкнецца заўсёды дапамагаць іншым. 3 пяшчотай і павагаю адносіцца Карына і да бацькоў.



Гурт "Тяни-Толкай" наведаў Дзятлава з канцэртам

27 лістапада ў прахалоднай зале раённага Дома культуры было сапраўды горача: свае палымяныя сэрцы і жывыя галасы гледачам дарылі сталічныя музыкі - агульнавядомы і, пэўна, любімы беларусамі гурт "Тяни-Толкай".

Увесь канцэрт праходзіў на неверагодна пазітыўнай хвалі, жыва, інтэнсіўна, цікава і часам нечакана. Музыканты Павел Клышэўскі, Павел Тараймовіч, Андрэй Заяц і Кірыл Клішэвіч выконвалі як добра вядомыя ўсім кампазіцыі мінулых гадоў ("Даль-чужбинушка", "Снег", "Наши звучат имена"), так і прэм'еры ("07.08.09", "Банька", "Полоса приграничная" — кампазіцыя стваралася як саўндтрэк да серыяла пра мяжу), пастаянна падтрымлівалі цесны эмацыянальны кантакт з аўдыторыяй. Добры гук забяспечваў на працягу ўсяго канцэрта самы сціплы і непрыкметны, а яшчэ самы юны ўдзельнік калектыву — гукарэжысёр Аляксандр Каляда.



Пасведчанне з адзнакай

Да выпускнога вечара заставалася некалькі дзён. Міша чакаў яго з нецярпеннем: у шафе вісеў напрасаваны новы, светлы касцюм, прыгожая кашуля, падабраны да яе гальштук. Хлопцу так хацелася апрануць усе гэтыя абноўкі, якія купіла яму на рынку бабуля. Карцела яшчэ раз прымераць, палюбавацца ўбраннем перад люстэркам. Так і зрабіў.



Попел на ветры


Рыта сядзела ў кватэры адна. Цішыню навокал парушаў толькі тэлевізар. Абыякава ўтаропіўшыся ў яго экран, жанчына націскала на пульт, пераключала каналы. Перад ёй адзін за адным, нібыта ў хроніцы, мільгалі чыесьці твары, з усмешкамі і не, сумныя і вясёлыя, надзіва прыгожыя і звычайныя.



Маналог параненай душы


Павольна душа пакідала цела. Панавала лёгкасць, бязважкасць, больш не было ніякага болю і мукаў сумлення. Толькі шкадаванне, што занадта рана даводзіцца пакідаць гэты цудоўны-цудоўны свет, з яго маленькімі радасцямі, з яркім сонцам, з пяшчотным подыхам ветру, з начнымі зоркамі. Як прыемна было на іх глядзець, адчуваць іх асаблівы спакой, наталяцца ім. Усяго гэтага больш ніколі не будзе, паколькі жыццё яшчэ адной маладой жанчыны спынілася, Нібы гадзіннік, які адлічыў усяго толькі трыццаць гадоў. I зламаўся. Назаўсёды.



Жанчына і кацяня

Жанчына вярталася з вакзала. Толькі што яна праводзіла ў далёкую камандзіроўку каханага чалавека, і на душы ў яе было сумна і цяжка. Камандзіроўка абяцала быць доўгай і небяспечнай, і хоць каханы ў час развітання, як мог, падбадзёрваў яе: "Не хвалюйся, табе шкодна хвалявацца. Не ўсё там так страшна, як раздуваюць у тэлерэпартажах падкія да сенсацый журналісты", яна разумела, што ён проста шкадуе яе, а журналісты, наадварот, прымяншаюць ступень небяспекі. I хоць ёй сапраўды хвалявацца было непажадана, іголачкі трывогі і суму ад апанаваўшай адзіноты балюча паколвалі сэрца.



Вандалы ў Дзятлава

Раз на год, а то і часцей, мне выпадае ехаць праз Полацк да сваякоў. Пачатак горада з вагоннага акна заўсёды пазнавала па брудна-шэрай сцяне гаражоў. А сёлета не пазнала.
Знікла сцяна. Перад акном нечакана разгарнулася выстава жывапісу пад адкрытым небам. Малюнкі, многа малюнкаў. Яркіх, фантазійных, цікавых. Уся гаражная сцяна была распісана графіці. Мне і суседзям па купэ спадабалася.

На жаль, зусім іншыя графіці ў нашым Дзятлаве. Недарэчныя напырскі з балончыкаў. Дзе папала і дзе непатрэбна.

Источник: Дятловская районная газета "Перамога" и интернет-портал http://diatlovonews.by/