ДЯТЛОВЩИНА : информационный портал

Добраўпарадкаванне роднай зямлі павінна пачынацца з малога: навядзення парадку на прысядзібнай тэрыторыі, падворка ля хаты. Гэтае пытанне знаходзіцца пад пільнай увагай органаў мясцовага самакіравання, адміністрацый сельскіх і пасялковых выканкамаў. Своеасаблівым стымулам для навядзення належнага парадку на ўласнай тэрыторыі з'яўляюцца і штогадовыя конкурсы на лепшую сядзібу, кветнік, падворак, якія праводзяцца сельскімі і пасялковымі саветамі. Асаблівая ўвага добраўпарадкаванню надавалася ў мінулым, прысвечаным роднай зямлі годзе.

Па выніках мінулагодняга конкурсу на лепшае добраўпарадкаванне, які праходзіў у вёсцы Савічы Дзятлаўскага сельсавета (старшынёй сельвыканкама з'яўляецца А.В. Маркушэўскі), лепшымі былі названы падворкі А.А. Шмыгінай, А.А. Жэгаліка, А.Я. Вянско, Ч.Б. Ваніслаўчыка, А.А. Дракеля, М.А. Якшэвіч, Я.I. Ламакі. Лепшым з лепшых, прыкладам для астатніх жыхароў быў прызнаны падворак Аляксандры Іванаўны і Мікалая Вікенцьевіча Лябецкіх.

Акуратныя пафарбаваныя металічныя веснічкі, парадак на прысядзібнай тэрыторыі і на задворках, невялікі дагледжаны сад — усім гэтым на працягу года сустракае падворак Аляксандры Іванаўны і Мікалая Вікенцьевіча. Гэта — людзі пажылога ўзросту, але іх працалюбству, акуратнасці варта павучыцца моладзі. Сакрэт іх просты — да працы Аляксандра Іванаўна і Мікалай Вікенцьевіч прывучаны з дзяцінства.

Аляксандра рана засталася без бацькі, які загінуў на Вялікай Айчыннай вайне. Ужо з трынаццаці гадоў яна дапамагала матулі па гаспадарцы, вучылася працаваць.

— Гэта цяпер усё механізавана, — кажа Аляксандра Іванаўна,— а раней даводзілася рабіць усё ўручную: жаць, сеяць, саджаць і капаць бульбу, рваць, сушыць, трапаць лён. Усяму гэтаму мы вучыліся з маленства.

3 юнага ўзросту майстэрства каваля пераймаў ад свайго бацькі і Мікалай Вікенцьевіч. У спадчыну ён атрымаў кузню, якая і цяпер знаходзіцца на падворку ля хаты. Яшчэ год таму гукі яго накавальні ранкам чуліся па вёсцы: у кузні "нараджаўся" сельскагаспадарчы інвентар, такі неабходны ў вясковым побыце.

Сям'ю Мікалай Вікенцьевіч і Аляксандра Іванаўна стварылі больш за пяцьдзесят гадоў таму. Пасля вяселля маладыя пераехалі жыць у хату бацькоў Мікалая. Тады ж і былі пасаджаны яблыні ля хаты, якія растуць, пладаносяць і цяпер. Дзесяць гадоў таму на прысядзібнай тэрыторыі з'явіліся кусты каліны, плады якой Аляксандра Іванаўна выкарыстоўвае на лекі.

Сямейнае жыццё ішло няспешна, у будніх справах і клопатах, якія былі прасякнуты штодзённай працай — на рабоце, дома па гаспадарцы. I ўсюды паспявалі, з усім спраўляліся, гадавалі сына.

Аляксандра Іванаўна прыгадвае, як дзеля эканоміі часу яна нават прывучыла карову самастойна адчыняць веснічкі, калі тая вярталася з пашы.

Цяпер гаспадарка ў Мікалая Вікенцьевіча і Аляксандраўны Іванаўны невялікая: сілы ўжо не тыя, гады бяруць сваё. Але тым не менш, час не мог адняць працалюбства, якое ўжо ў крыві гэтых людзей.

Ім прасякнута жыццё і цяпер. Для Аляксандры Іванаўны кожны дзень пачынаецца ранкам: няма калі залежвацца. Трэба адмесці на дарожках на падворку снег, прыгатаваць сняданак, накарміць парася. А летам — клопаты на агародзе, у кветніку.

Шмат клопатаў і ў Мікалая Вікенцьевіча: трэба сачыць, каб у парадку быў падворак, каб на ім не было выбоінаў, смецця.

— Галоўнае, каб бацькаўшчыну дагледзець, — менавіта так трапна характарызуюць Аляксандра Іванаўна і Мікалай Вікенцьевіч свае справы і клопаты. Пад "бацькаўшчынай" яны разумеюць родную хату, якая засталася ім у спадчыну ад бацькоў. I няхай у ёй няма многіх сучасных зручнасцяў— толькі праведзены газ, але ў ёй пануюць чысціня і парадак, утульнасць. Як таму і вучылі бацькі.