ДЯТЛОВЩИНА : информационный портал

Лятуць, лятуць гусі
У далёкі вырай
Усё хавацца мусі
Ад нядолі шчырай.

Гусанькі, вы гусі
Крылле мне спусцеце,
Можа, падымуся
3 вамі й я ляцець.

Бо ўжо месяц цэлы
Воддаль родных гукаў
Тут з душой збалелай
Гіну я між мукаў,

Між галодных людзяў,
Між хваробы, смерці
3 таскнатой у грудзях,
3 каменем на сэрцы.

Лятуць, лятуць гусі
Удаль за сіне мора
Не зважаюць, мусі,
Ні на жаль, ні гора.

Ах, чакайце, гусі,
Я вас запытаю
Можа, ля мамусі
Праляціце краю.

Там, ля роднай вёскі,
Ведаю я, знаю,
Выйдзе на палоскі
У бок шумнога гаю.

Гдзесь на захад сонца
Сын яе забраны...
Мучаць мо, бясконца..
За што? незгадана...

Што любіў краіну
Ён усей душою,
Што яе не кінуў
Грознаю парою.

Нікаму ж у жыцці
Не зрабіў благога...
Нікаму не жычыў
Кепскага нічога.

Ах, скажыце гусі,
Што я жыў, здаровы,
Зараз павярнуся,
Вольны, без аковаў.

Лятуць далей гусі
У свой у даль далёкі,
Нашай Беларусі
Толькі краем — бокам.

Гусі, пачакайце
На адну хвіліну...
Момант... прывітайце
Родную краіну...

Паляцелі гусі...
Ужо на краю неба...
Ім ні Беларусі
Ні мяне не трэба.

1921 г.