Абрамчык А.



Светлым імем маці славіцца зямля

Маці, мама, матуля... Самыя святыя і светлыя словы на зямлі. Сутнасць іх разумеет глыбока толькі тады, калі сам дажываеш да пэўнага ўзросту, пачынаеш задумвацца над тым, што жыццё такое хуткаплыннае, крохкае, як шкло, непрадказальнае. Кагосьці з тваіх блізкіх ужо няма на гэтым свеце, але яшчэ жывая мама — і ты адчуваеш сябе маладым, яе дзіцём, верыш, што мама будзе жыць і жыць, што мама вечная. Ёй можна патэлефанаваць вечарам, пачуць навіны пра родную вёску і яе жыхароў, пра радню, далёкую і блізкую, якой ты і не помніш, але слухаеш уважліва, час ад часу ўстаўляючы слова. А ў сэрцы радасць: як добра, што ў цябе ёсць мама!

Маме прысвячаюць вершы і кнігі, з імем мамы ідуць у бой салдаты. Маме прысвечаны і чырвоныя дні календаре. Адзін з іх — Дзень маці, што адзначаецца 14 кастрычніка. У народзе яго называюць Пакроў (Пакровы).



Гасцінна сустракаў Ваўкавыск

Хіба гэта не цікавы занятак — вандроўкі, асабліва калі выправляется ў дарогу з цікавымі табе людзьмі і аднадумцамі. Так атрымалася і 8 лютага.



ГІСТОРЫЯ - ЦАРЫЦА НАВУК

3 такім перакананнем жыве і працуе настаўніца гісторыі гімназіі №1 горада Дзятлава Лідзія Андрэеўна Ляўкевіч. А калі чалавек у нечым перакананы, то будзе несці святло сваіх перакананняў праз усе жыццё, працаваць так, каб гэта складаная навука, якая патрабуе не толькі ведаў, але і глыбокага аналізу, для школьнікаў перататрылася ў радасную дзею.

У кожнага настаўніка свой педагагічны лёс, свой шлях да сэрцаў дзяцей, свая дарога да педагагічнага майстэрства. Нельга сказаць, што ў некага яна лёгкая і бязвоблачная — усе прабіраюцца праз церні, шукаюць і знаходзяць, губляюць і ідуць наперад, да новых вяршыняў, інакш не будзе настаўніка, не будзе прафесіянала і проста Чалавека з вялікай літары, якім павінен быць кожны ў сваёй прафесіі.



МЫ НЕ ЗВЕДАЛІ ЖАХАЎ ВАЙНЫ

Я папрасіла сваіх вучняў-выпускнікоў напісаць пра тое, што з пачутага пра вайну найбольш уразіла, запомнілася, Што з пабачанага панінула адметны след у душы і свядомасці, што ўвогуле яны думаюць пра той час.

Аляксандра Жэгалік:



У ЧЫМ САКРЭТ СЯМЕЙНАГА ШЧАСЦЯ?

Сям'я... Гэта проста пaпa, мама и дзеці ці нешта значна большае? Кожны адкажа на гэта пытанне па-свойму, але большасць з нас адзначыць: сям'я-гэта радасць, святло, надевя, падтрымка, вера ў будучыню. Сям'я... Якой яна сёння павінна быць? Колькі трэба мець дзяцей, каб жыло шчасце пад вашым дахам не год і не два, а ўсё жыццё?

Давайце паспрабуем знайсці адказ па пытанне ў сям'і, дзе гадуюцца тры хлопчыкі, дзе жывуць мір, давер і лагода. Гэта сям'я Віктара Віктаравіча і Наталлі Міхайлаўны Скібінскіх. Настаўнікі гімназіі ў адзін голас скажуць: цудоўныя хлопчыкі Павел і Ілья Скібінскія. Выхаваныя, уважлівыя, тактоўныя, ніколі не пакрыўдзяць злым словам аднакласнікаў, памяркоўныя, з павагай ставяцца да дарослых. А яшчэ яны выдатныя матэматыкі, абодва займаюць прызавыя месцы на раённай алімпіядзе, удзельнічаюць у абласной. I гэта ад сям'і, ад таты і мамы, ад іх узаемаадносін, іх павагі адзін да аднаго, іх любові і пяшчоты. Бо хіба могуць у канфліктнай сям'і вырасці такія цудоўныя дзеці? Толькі ў дружнай і шчаслівай.



ПІСЬМЕННІК, ТВОРЦА, ВЕРНЫ СЫН РОДНАЙ ЗЯМЛІ

Да 80-годдзя з дня нараджэння Вячаслава Адамчыка

Веліч слова і духу адлюстравалася ў творчасці нашага земляка, пісьменніка з вёскі Варакомшчына Дзятлаўскага раёна Вячаслава Адамчыка. Слова беларускага, чыстага, народнага, сакаўнога, таго, што можна яшчэ пачуць з вуснаў вяскоўцаў, дзятлаўчан. І духу Чалавека з вялікай літары, з непадробнай дабрынёй і інтэлігентнасцю, чалавека, які, робячы тое, у чым быў перакананы, тварыў вечнасць, бо кнігі яго будуць чытаць і сёння, і заўтра, і праз сотню гадоў.

Калі пачынаеш гаварыць пра чалавека, пісьменніка, творцу такой велічыні, як Вячаслаў Уладзіміравіч Адамчык, думаецца: якое шчасце, што табе давялося некалі сустрэцца з гэтым чалавекам, размаўляць з ім, бачыць яго шчырыя, крыху сумнаватыя вочы і назаўсёды запомніць словы: "Пакланіцеся ад мяне маёй зямлі, маёй Дзятлаўшчыне…"



ЁН ШЧЫРА ЛЮБІЎ РОДНЫ КРАЙ...

Любоў гэта ішла ад самага сэрца, бо Віктар Шымук быў і заставаўся дзятлаўчанінам, хоць шмат гадоў пражыў у Мінску, знаходзіўся ў цэнтры літаратурнага і грамадскага жыцця. Але пры любой нагодзе вяртаўся сюды, на родную зямлю, пажадаў вярнуцца на Дзятлаўшчыну і на вечны спачын.

Другога красавіка спаўняецца 80 гадоў з дня нараджэння нашага земляка, цудоўнага паэта, чалавека вялікай душы, які шчыра любіў родны край і прысвяціў яму свае найлепшыя творы.

Нарадзіўся Вікенцій Мікалаевіч Шымук у 1933 годзе ў вёсцы Змяёўцы, у сям’і селяніна. Бацька паэта родам з вёскі Нарбутавічы, маці -- з Беластока. Пазнаёміліся яны ў час грамадзянскай вайны, у 1922 годзе, калі чырвонаармеец Мікалай Міхайлавіч Шымук трапіў на Беласточчыну.



АЛІМПІЯДА ЯК ШАНС ДАКАЗАЦЬ СВАЮ НЕЗВЫЧАЙНАСЦЬ

Гэты шанс выпадае сёння кожнаму вучню, які вучыцца ў гімназіі, таму што праводзім мы алімпіяды ў некалькі этапаў. Спачатку гімназічныя, што праходзяць у кастрычніку. У іх могуць удзельнічаць усе вучні без выключэння па ўсіх прадметах, якія выберуць. Скажу, што удзельнікаў заўсёды шмат, у сярэднім кожны гімназіст спрабуе свае сілы па трох прадметах. Але прайсці на раённы этап не так і проста: трэба набраць 50% і больш правільных адказаў. Тады твая работа будзе накіравана ў аддзел адукацыі, дзе метадысты зробяць адбор і вышлюць на школы спісы каманд па розных прадметах.

Сёлета на раённы этап сярод вучняў 9-11 класаў па 11 прадметах і 8-11 класаў па матэматыцы выйшлі 43 гімназісты. У раённым туры яны занялі 27 прызавых месцаў, у тым ліку дзесяць першых. Каб выйсці ў наступны этап, абласны, таксама неабходна было набраць 50% і больш правільных адказаў. Але і гэтага часам бывае недастаткова. Ёсць выпадкі, калі на абласны тур не праходзяць вучні, якія набралі звыш 70% ад максімальнай колькасці правільных адказаў. Вялікая канкурэнцыя, высокая падрыхтаванасць вучняў з розных гарадоў і раёнаў вобласці не дае шансаў на выхад.



Добра, калі побач сябры

Мінулі святы, але ўражанне, пачуццё душэўнай цеплыні і ўдзячнасці засталося. I яно доўга будзе іскрыцца ў душах дарослых і дзяцей, таму што святы прайшлі радасна, весела і годна.

А сустрэць і адзначыць іх нам дапамаглі нашы спонсары — калектывы ААТ "Дзятлаўскі сыраробны завод" і СВК "Вензавец", райкам прафсаюза работнікаў аграпрамысловага комплексу. Дзякуючы ім, мы змаглі ўзнагародзіць падзячнымі пісьмамі і салодкімі прызамі гімназістаў-пераможцаў раённых алімпіяд, якія набралі патрэбную колькасць балаў па рэйтынгу і сталі ўдзельнікамі абласнога тура — Валерыя Емяльянчыка, Аляксея Шундрыка, Андрэя Пазняка, Анастасію Іода, Вольгу Абрамчык, Івана Калодку, Анастасію Каралёву, Паўла Дарашкевіча.



Прыйшла. Убачыла. Перамагла!

"Прыйшла, убачыла, перамагла"— гэта выслоўе, сказанае шмат тысячагоддзяў таму вялікім палкаводцам Аляксандрам Македонскім, зусім не азначае, што перамагчы можна хутка, проста і гуляючы. А сказана яно, хутчэй за ўсё, пра людзей адважных, мужных, рашучых, гатовых праз цяжкасці і выпрабаванні ісці да пастаўленай мэты. Такім чалавекам можна па праву назваць настаўніцу гімназіі №1 г. Дзятлава, пераможцу рэспубліканскага конкурсу "Настаўнік года-2011" Інэсу Уладзіміраўну Зубрыліну.

Першага кастрычніка, у суботу, пасля двух конкурсных тыдняў яна вярнулася ў Дзятлава, прыйшла ў родную гімназію, да сваіх вучняў і калег. Прыйшла, каб падзяліцца сваей радасцю з намі, бо яна — часцінка калектыву, і не было чалавека ў гімназіі, які б не думаў у гэтыя дні пра конкурс, пра знакі лесу, пра сны, у якіх бачыў Інэсу Уладзіміраўну, не расказваў бы пра свае прадчуванні, не перадаваў навіны пасля перагавораў па мабільным тэлефоне з С.І. Кетко, Т.А. Кулеш, Л.І. Шавель, якія пастаянна знаходзіліся побач, у Мінску. I мы, яе калегі, што напярэдадні перажылі эйфарыю, асабліва пасля прагляду сюжэтаў беларускіх тэлеканалаў, сустрэлі яе з радасцю, са слязьмі на вачах.